Ell vormde samen met Hunsel één gemeente tot 1 juli 1942. Vanaf die datum vormden zij samen met de gemeenten Ittervoort en Neeritter de gemeente Hunsel. De kern Haler is ontstaan dankzij grote inspanningen van de bewoners van twee gehuchten: Haler en Uffelse. Op 1 januari 2007 werden deze vijf kerkdorpen onderdeel van de nieuwe gemeente Leudal.
Bronnen: Jan Custers, Heemkundevereniging Hunsel, Nico de Waal en Hanneke van der Heijden.
In de prehistorie woonden op het grondgebied van Ell al mensen. Hogere plekken tussen bosschages en heidegebied met vennen boden gunstige leefomstandigheden. Ell (‘Elle’) was rond het jaar 1000 onderdeel van de Abdij van Thorn. In dit gebied woonden al mensen tijdens de prehistorie. Na de komst van de Fransen in 1796 hoorde Ell – evenals Thorn – bij het departement Nedermaas en was tot 1813 onderdeel van de gemeente Ittervoort, daarna van de gemeente Hunsel.
Vooral in de 19e eeuw konden veel boeren ontginningsgrond kopen van de gemeente om een boerenbedrijf op te bouwen. Dankzij verbeteringen in de landbouw, zoals onder andere het gebruik van kunstmest, groeide Ell uit tot een welvarend dorp.
Van de oude kern rond de parochiekerk is weinig bewaard gebleven. Ell telt nu ongeveer 1500 inwoners.


In de uitgestrekte gebieden tussen de gehuchten Haler en Uffelse lagen de boerderijen ver van elkaar. Er waren grote gezinnen en de kinderen moesten ver lopen naar school. Er was geen elektriciteit en de wegen waren onverhard. In 1946 werd de wens om een eigen gemeenschap te stichten steeds meer gevoeld. Dankzij de vasthoudendheid en grote inspanningen van de inwoners kon er in de ’50-er jaren een kerk en een school gebouwd worden, waaromheen de huidige dorpskern is ontstaan. Momenteel wonen er ongeveer 470 mensen in Haler.


Verspreid over het grondgebied van het huidige dorp Hunsel stonden reeds in het stenen tijdperk boerderijen. Dat zou een verklaring kunnen zijn van de kleine gehuchten die het dorp vroeger kende, zoals Uffelsche, Smidstraat en Ass.
In de 10e eeuw hoorde Hunsel bij de heerlijkheid Kessenich, samen met Neeritter en Thorn ‘De Drie Eigenen’ genoemd. Na de komst van de Fransen werd Hunsel toegewezen als zelfstandige gemeente in het kanton Weert. Vroeger was het een karig bestaan in het ‘Heidorp’ met schapen en vlasteelt. In de Uffelse Beek en de omringende vennen werd veel vis gevangen, die elke vrijdag werd verkocht op de vismarkt in Roermond. Mede door ontginningen en nieuwe mogelijkheden in de landbouw ontwikkelde Hunsel zich tot een welvarende landbouwgemeenschap. Tot 2007 lag het dorp midden in de voormalige gemeente. Er wonen nu bijna 1000 mensen in Hunsel.


Het dorp ontleent zijn naam aan de Itterbeek, die vanaf Meeuwen-Gruitrode naar Wessem stroomt en daar in de Maas uitmondt. Hier was een voorde door de beek, een oversteekbare plaats. Op deze plek ligt nu de begraafplaats waar ook de kerkhofkapel staat, dicht bij de vroegere Romeinse heerbaan langs de westoever van de Maas, die Maastricht en Nijmegen met elkaar verbond.
Ittervoort heeft een roerige historie. Rond het jaar 1000 hoorde het bij vorstendom Thorn. In 1821 werd Ittervoort opgesplitst en ging een deel van het grondgebied naar de gemeente Hunsel en Grathem. Hierdoor verloor het dorp ongeveer 60% van de gezinnen.
Van 1830 tot 1839 hoorde het dorp bij België, na de deling van Limburg weer bij Nederland.
Van 1942 tot 2007 was Ittervoort onderdeel van de gemeente Hunsel, om vervolgens op te gaan in de gemeente Leudal.
Met de ontwikkeling van een bedrijventerrein – goed bereikbaar via de A2 – groeide het dorp uit tot de grootste kern van de voormalige gemeente Hunsel, met nu 1650 inwoners.


Ook Neeritter heeft zijn naam te danken aan de Itterbeek, die van grote betekenis was in roerige tijden. Als ‘vrijdorp’ van het prinsbisdom Luik dragen de inwoners alleen maar belastingen af aan de prinsbisschop en gelden voor de inwoners de wetten van het prinsbisdom.
Hierdoor was het mogelijk om in Luik bescherming te vragen voor doortrekkend krijgsvolk, stropers en ‘vrijbuiters’. Dit resulteerde in een beschermende gracht met een aarden wal aan de binnenkant en vier bruggetjes (‘Valderen’) die werden bewaakt. Twee aftakkingen van de Itterbeek omsloten de kom van het dorp. Gebouwen – waaronder bijna 30 monumenten – concentreerden zich binnen deze wal. In de Franse Tijd wordt de gemeente toebedeeld aan het departement Nedermaas.
Als in 1839 België zich van Nederland afscheidt, wordt Neeritter opgedeeld, waarbij twee derde deel naar België gaat, en één derde deel bij Nederland blijft. Tenslotte gaat Neeritter in 1942 op in de gemeente Hunsel, en in 2007 in de huidige gemeente Leudal. In de huidige tijd heeft Neeritter ongeveer 1250 inwoners.


